Χιλιάδες ήταν εκείνοι τελικά, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσα της ελληνικής κοινότητα των bloggers… Την Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007 Ελληνίδες και Έλληνες κάθε ηλικίας “έντυσαν” την πλατεία Συντάγματος στα μαύρα διαμαρτυρόμενοι με την σιωπή τους για την εθνική τραγωδία που ζήσαμε στην χώρα μας.

Η ερμηνεία που βγαίνει από αυτήν την μεγάλη κινητοποίηση είναι πως πλεόν το περιβάλλον μας αφορά όλους, γιατί μέσα σε αυτό ζούμε, μέσα σε αυτό αναπνέουμε. Ήρθε λοιπόν η ώρα, εκτός από τους πολιτικούς που εν όψη προεκλογικής περιόδου όλοι δεσμεύοντε για το περιβάλλον, να δεσμευτούμε και εμείς απέναντι στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας, καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε τις συνέπιες θα τις υποστούμε και δυστυχώς θα είναι βαριές… Ας πράξουμε λοιπόν αυτό που πρέπει έστω και την τελευταία στιγμή…

Τώρα που τα πύρινα μέτωπα σιγά - σιγά ελαχιστοποιούνται, φτάνει η ώρα του απολογισμού…φτάνει η ώρα που πολύ θα κληθούν να απαντήσουν σε πολλά “ΓΙΑΤΙ;”. Ένα από αυτά θα ακουστεί από χιλιάδες κόσμο απόψε….

Η παραπάνω εικόνα αποτελεί το σήμα κατατεθέν της σημερινής πορείας για την μεγάλη καταστροφή που υπέστει η χώρα μας. Αυτή η πορεία είναι η δεύτερη κατα σειράν μετά από εκείνη που είχε πραγματοποιηθεί εξαιτίας της καταστροφικής πυρκαγιάς της Πάρνηθας και η οποία είχε μεγάλη ανταπόκριση.

Προσωπικά, εξαιτίας υποχρεώσεων δεν θα συμμετάσχω στην πορεία, ευελπιστώ όμως ότι θα είναι μια καθώς πρέπει πορεία…μια πορεία που θα περάσει το μήνυμα οργής που υπάρχει στην κοινωνία για τους ανθρώπους που χάθηκαν, τις περιουσίες που καταστράφηκαν και την οικολογική καταστροφή που συντελέστηκε.

Θέλω να πιστεύω πως στην πορεία θα υπάρχουν οργισμένοι μεν, αλλά συνειδητοποιημένη δε άνθρωποι…και όχι κάποιοι “χασομέριδες” που περιμένουν πορείες για να κάνουν κάτι διαφορετικό στην ζωή τους, εκτός από το να κάθονται σε πλατείες και να φτιάχνουν μολότοφ…

Δυστυχώς η επιστροφή μας, μας βρίσκει να είμαστε μάρτηρες θλιβερών γεγονώτων…

Η συνήθης ευχή μετά από το πέρας των καλοκαιρινών διακοπών είναι “Καλό Χειμώνα”. Αυτό το καλοκαίρι όμως, κάθε πολίτης αυτής της χώρας εύχεται να σταματήσει το “κακό”…να σταματήσουν οι καταστροφικές πυρκαγιές που κατακαίνε στο πέρασμά τους συμπολίτες μας και περιουσίες.

Για τέταρτη ημέρα συνεχίζονται οι πυρκαγιές σε Πελοπόνησσο και Εύβοια και όπως φαίνεται είναι ανθρωπίνος αδύνατο να σταματήσει κανείς το καταστροφικό τους έργο. Ολόκληρα χωριά έχουν ισοπεδωθεί και πολλές οικογένειες έχουν ξεκληριστεί από την αφάνταστη αυτή φυσική καταστροφή.

Η θλίψη προσωπικά με κυριεύει… καθώς για κάθε άνθρωπο που χάνεται προσπαθώντας να σώσει την περιουσία του σκέφτομαι αυτούς που αφήνει πίσω του… για κάθε σπίτι που καίγεται, σκέφτομαι τους ιδιοκτήτες του που με τόσο μόχθο προσπάθησαν να χτίσουν το σπιτικό τους και τελικός μέσα σε δευτερόλεπτα το βλέπουν να γίνεται στάχτη. Ειλικρινά όσες φορές προσπαθώ να σκεφτώ αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες στην χώρα μας, δεν τα καταφέρνω…

Τα γεγονότα τρέχουν…αυτή την στιγμή που γράφω χωριά της Ηλείας παραδίνονται στις φλόγες και άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτά…Δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει τέλος αυτή η τραγωδία….

Πιστεύω ότι τα λόγια και οι κριτικές είναι περιττά πλέον…όπως λέει και ο λαός μας ” Ας μας λυπηθεί ο Θεός”…

Με ένα κλασσικό καλοκαιρινό άσμα, το “blog” αναχωρεί για διακοπές! Προορισμός των φετινών διακοπών θα είναι για άλλο ένα καλοκαίρι το νησί των Ιπποτών, για άλλους η Ρόδος.

Ειλικρινά οι στιγμές αυτές είναι μοναδικές, καθώς ο προορισμός αυτός δεν αποτελεί ένα απλό καλοκαιρινό ταξίδι, αλλά είναι ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικής μου ζωής. Πάω να συναντήσω ανθρώπους με τους οποίους πέρασα αξέχαστες εφηβικές εποχές…και συνεχίζω να τους νιώθω κοντά μου παρόλο που πλέον έχουμε μεγαλώσει (!) και έχουμε όλοι διασκορπιστεί ανά την Ελλάδα.

Εύχομαι σε όλους Καλό Καλοκαίρι και ραντεβού κάπου λίγο πριν τον Σεπτέμβρη!!!