Αρχή της εβδομάδας σήμερα και η συζήτηση για το Ασφαλιστικό καλά κρατεί τόσο στον χώρο της πολιτικής όσο και της δημοσιογραφίας…και μόνο εκεί γιατί ανάμεσά μας την άκρη την βρίσκει ο καθένας μόνος του, χωρίς να περιμένει την πραγματοποίηση υποσχέσεων…

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η συζήτηση που είχα το Σαββατοκύριακο, που μόλις μας πέρασε, με δύο ξεχωριστές παρέες συμφοιτητών…Είχαμε καιρό να βρεθούμε, καθώς πλέον όλοι έχουμε μείνει με λίγα μαθήματα και σιγά-σιγά ο καθένας έχει τραβήξει τον δρόμο του. Παρόλα αυτά όμως όταν βρισκόμαστε οι συζητήσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι ατελείωτες….

Αφού λοιπόν είχαμε γυρίσει 4 χρόνια πίσω, στους πρώτους φοιτητικού μήνες, συζητώντας για τα πρώτα μας ανέμελα χρόνια σαν φοιτητές….εν συνεχεία μεταβήκαμε στο παρόν…στα λίγα μαθήματα που μας έχουν απομείνει και στις πτυχιακές εργασίες που έχουμε αναλάβει…σαν επακόλουθω η συζήτηση έφτασε στο “μετά”…στα όνειρά μας, στις δυσκολίες και στις προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε…Σαν ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας συζητήσαμε και το θέμα της ασφάλισής μας…

Αν και όλοι μας προερχόμαστε από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους (δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο χαρακτηρισμός, αλλά πρέπει να το τονίσω) δεν θέσαμε το θέμα σε πολιτική βάση…ούτε καν σχολιάσαμε την επικαιρότητα και όσα λέγονται, απλά καταλήξαμε σ’ ένα κοινό συμπέρασμα… :

Ότι με τον πρώτο μας μισθό, έστω και αν αυτός είναι 700 ευρώ, θα συνάψουμε ένα ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό συμβόλαιο για να είμαστε εξασφαλισμένοι…

Για άλλη μια φορά θέλω να τονίσω πως η θεματολογία του blog μου δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ πολιτική…με το θέμα αυτό δεν αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις, αλλά αναφέρομαι σε θέματα που αφορούν την πολιτεία, την κοινωνία…Έτσι λοιπόν όσο και αν οι πολιτικοί χρησιμοποιούν στους λόγους τους πως οι ενεργιές τους αποσκοπούν στην εξασφάλιση των νέων γενεών για τα χρόνια που έρχονται, ας ξαναδιαβάσουν το παραπάνω συμπέρασμα που βγήκε από δυο ξεχωριστές παρέες νέων που σε λιγότερο από 5ετία θα είναι ενεργά μέλη της αγοράς εργασίας…

Καλή Νύχτα και Καλή Εβδομάδα….!

Τις τελευταίες μέρες, εξαιτίας προγράμματος, ενημερώνομαι για την τρέχουσα επικαιρότητα μέσω των διαφόρων portals ή μέσω των δωρεάν εφημερίδων που υπάρχουν στους σταθμούς των τρένων (…μεγάλη ανακάλυψη!!!)…

Σήμερα λοιπόν το κυριότερο άρθρο στις σελίδες των εφημερίδων αυτών ήταν η μαζική παραίτηση του προέδρου και 5 μελών της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων…ο λόγος ήταν η ενεργοποίηση του συστήματος παρακολούθησης της κυκλοφορίας από την Ελληνική Αστυνομία, για την παρακολούθηση της πορείας που έγινε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκης για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου. Η κίνηση αυτή (της παρακολούθησης) εύλογη καθότι τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει μάρτυρες επεισοδίων τα οποία έχουν προκληθεί από τους, κατά τα λεγόμενα, γνωστούς - άγνωστους….

Δεν θα προχωρήσω σε πολιτική ανάλυση του θέματος, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου, απλά θέλω να υπενθυμίσω πως το θέμα αυτό είχε έρθει στο προσκήνιο της επικαιρότητας ξανά την περίοδο των φοιτητικών κινητοποιήσεων…και τότε λοιπόν είχα θέσει στον εαυτό μου και σε συζητήσεις που είχα με φίλους τα εξής ερωτήματα, τα οποία τα θέτω ξανά και σήμερα…

• Θεωρείτε κύριε πρόεδρε καταπάτηση προσωπικών δεδομένων την βιντεοσκόπηση άναρχων ενεργειών;
• Θεωρείτε κύριε πρόεδρε πως η πολιτεία (…και όχι η εκάστοτε κυβέρνηση, δεν είναι θέμα κομματικό…) και τα αρμόδια όργανα αυτής καταπατούν το δίκαιο όταν γνωρίζουν ή όταν θέλουν να έχουν στοιχεία για άτομα τα οποία πράττουν κακουργηματικές πράξεις;
• Θεωρείτε κύριε πρόεδρε καταπάτηση την εθνικής μας κληρονομίας την βεβήλωση του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη; Αν ναι τότε γιατί στην περίπτωση αυτή να μην ήταν ενεργοποιημένο το σύστημα παρακολούθησης ελέγχου, ώστε εάν προέκειπταν βάσιμα στοιχεία για την ταυτότητα των δραστών, αυτοί να μην είχαν τιμωρηθεί όπως τους άξιζε;
• Μήπως τελικά κύριε πρόεδρε και μέλη οι πράξεις σας και οι παραιτήσεις σας βοηθούν αυτούς τους ανθρώπους για άλλη μια φορά να νιώθουν πως κανείς δεν τους ελέγχει και πως είναι ελεύθεροι να κάνουν πράξεις τα πιστεύω τους στο όνομα της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας;
• Και κάτι τελευταίο…γιατί κύριε πρόεδρε θέτετε ως λόγο της παραίτησής σας την λειτουργία του συστήματος ελέγχου και παρακολούθησης της κυκλοφορίας και δεν θέτετε την καθημερινή καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων που γίνεται από τα ΜΜΕ στο βωμό των μετρητών της AGB ;;;

Δεν περιμένω κάποια απάντηση στα ερωτήματά μου, απλά νιώθω την ανάγκη να τα εκφράσω και δημόσια, γιατί κάτι με πνίγει κύριε πρόεδρε…

Κυριακή πρωί 18/11/2007…όπως κάθε Κυριακή ο πρωινός καφές συνοδεύεται πάντα από την καθιερωμένη κυριακάτικη εφημερίδα…και επειδή όλη την εβδομάδα έχουμε χορτάσει από πολιτικές κόντρες και μαχαιρώματα, το μάτι κάνει μια γρήγορη αναζήτηση στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας για κάποιο ενδιαφέρον άρθρο…Αααα εδώ είμαστε, ενότητα “Κοινωνικά” τίτλος “Ανατομία μιας γενιάς που προσδοκούσε πολλά”…Η περίληψη αυτού, η παρακάτω:

“Είναι μεταξύ 25 και 35 ετών, με πτυχίο πανεπιστημίου, με οικονομική άνεση στην κατανάλωση και τη διασκέδαση, με τη διαφορά ότι δεν… δουλεύουν. Μένουν με τους γονείς ή μόνοι (αλλά το ενοίκιο το πληρώνουν οι γονείς), περιμένοντας «Τη Δουλειά»!

Είναι οι «χλιδάνεργοι» (νεολογισμός για το νέος, άνεργος, με γερό χαρτζιλίκι), μια μεγάλη κατηγορία σημερινών νέων Ελλήνων, οι περισσότεροι παιδιά της ευρείας μεσαίας τάξης, που μεγάλωσαν με όλα τα καλά κάτω από τη γονική ομπρέλα και τώρα, εγκλωβισμένοι στο φόβο και τις ψεύτικες ανάγκες, δυσκολεύονται πολύ να προσαρμοστούν στη σκληρή πραγματικότητα της γενιάς των 700 ευρώ.”

Όπως καταλαβαίνεται όντας 22 χρονών και μη έχοντας μπει ακόμα για τα καλά στην αγορά εργασίας δεν μπορούσα να παραλείψω ένα τέτοιο άρθρο…να σας πω την αλήθεια την προσοχή μου την τράβηξε ο όρος “Χλιδάνεργος“…Διαβάζοντας λοιπόν τo άρθρο της “Καθημερινή της Κυριακής”, διαπίστωσα τα αυτονόητα, αυτά που καθημερινά βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου…

Από την μια πλευρά έχουμε νέους οι οποίοι με μόχθο και προσπάθεια βρίσκονται καθημερινά επι των επάλξεων, δουλεύοντας σε μεγάλες ή μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις, αντιμετωπίζοντας τον συνεχώς αυξανόμενο ανταγωνισμό και τον κίνδυνο της απόλυσης…και όλα αυτά μόνο για 700 ευρώ (…στην καλύτερη…). Το αίσθημα της ανταμοιβής για την κατηγορία αυτή δεν υπάρχει…ούτε οικονομικά, καθώς όπως οι ίδιοι λένε δεν αμείβονται ανάλογα με την δουλειά τους…ούτε ψυχικά, καθώς οι συνθήκες (λογαριασμοί, ενοίκια, υποχρεώσεις) δεν τους αφήνουν να χαρούν το μηνιάτικο, όσο και αν αυτό δεν είναι πάντα αρκετό. Παρόλα αυτά η κατηγορία αυτή απαρτίζεται από νέους σκληρά εργαζόμενους, αλλά και αρκετά φιλόδοξους που καθημερινά αναζητούν καλύτερες ευκαιρίες για την ζωή τους…

Στην αντίπερα όχθη τώρα έχουμε τους ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΥΣ (Kippers στα αγγλικά…Tangy στα γαλλικά…Nesthocker στα γερμανικά ). Στην κατηγορία αυτή ανήκουν νέοι, ηλικίας από 25 - 35, οι οποίοι”[...] αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα στην οπτική του life style”. Είναι και αυτοί πτυχιούχοι, με την μόνη διαφορά όμως ότι για την κατηγορία αυτή το ημερομίσθιο δεν έρχεται από τον εργοδότη, αλλά από τους γονείς…και τις περισσότερες φορές είναι σίγουρα το πολλαπλάσιο από αυτό που έχει κάποιος συνομίλικός τους που ανήκει στην προηγούμενη κατηγορία. Για τους “σύγχρονους μαμάκηδες” η συμβίωση με τους γονείς θεωρείται λίγο - πολύ δεδομένη…όχι όμως για πολύ, μην φανταστείτε (!), απλά μέχρι να τους χτυπήσει την πόρτα “Η Δουλειά”…ξέρετε αυτή που θα έχει υψηλές απολαβές, ακριβό αμάξι, ισχυρό κύρος και τα σχετικά…

Δυστυχώς, συνεχίζοντας την ανάγνωση του άρθρου, διαπιστώνω πως για την κατηγορία αυτή θεωρείται δεδομένη η οικονομική στήριξη (…και όχι υποστήριξη ή ενίσχυση όπως μπορεί μερικές φορές αυτό να λέγεται) των γονέων…όχι για την κάλυψη κάποιων βασικών αναγκών, αλλά για την εκπλήρωση προσωπικών “θέλω”…μια περίπτωση είναι αυτή του 27χρονου Γιάννη, ο οποίος με σπουδές πάνω στο μάρκετινγκ δεν επιθυμεί να πιάσει μια οποιαδήποτε δουλειά, παρόλα αυτά όμως μένει σε ρετιρέ διαμέρισμα που τους αγόρασαν οι γονείς του και όπως καταλαβαίνεται ντύνεται, διασκεδάζει, ταξιδεύει (…να μου πείτε ολόκληρο σπίτι πήρε σε αυτό θα κολλήσουμε) με χρήματα που άλλοι βγάζουν γι’ αυτόν.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως η περίπτωση του Γιάννη δεν είναι η μοναδική και πως η μόδα των χλιδάνεργων, μετά από αυτή των ΕΜΟ (…άλλο και τούτο πάλι)…καλά κρατεί…

Ειλικρινά μπήκα στο “ποτάμι” της βαθιάς περισυλλογής, για το πού οδηγούμαστε και τι ελπίδες έχει αυτή η χώρα…κοινότυπο θα μου πείτε σίγουρα, αλλά σε κάτι τέτοιες καταστάσεις ανακαλύπτεις πως οι αιτίες είναι πολλές, όπως και τα προβλήματα που δημιουργούνται από αυτές.

Σκοπός μου όμως δεν είναι να αναλύσω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου για το ζήτημα αυτό,άλλωστε υποκειμενικά είναι αυτά, θα ήθελα όμως να τονίσω πως είναι φανατικός υποστηριχτής της γενιάς των 700 ευρώ… είμαι υποστηριχτής όλων εκείνων των νέων ανθρώπων που καθημερινά αγωνίζονται, μέσα στο στίβο της εργασίας, της δημιουργίας και της ευγενούς άμειλας, διεκδικώντας περισσότερες ευκαιρίες για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, χωρίς να περιμένουν να τους έρθει “Η Δουλειά”, είμαι φανατικός υποστηριχτής όλων εκείνων των ανθρώπων που αν και νέοι μαθαίνουν να ρυθμίζουν τα “θέλω” τους, παράλληλα με την τσέπη τους…και όχι να κάνουν τα “κουμάντα” τους (λαϊκιστή) με τις πλάτες άλλων…

Την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο , 9 & 10 Νοεμβρίου 2007 αντίστοιχα, πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις της Ελληνογερμανικής Αγωγής το 4ο Διεθνές Συμπόσιο με θέμα: “Σχεδιάζοντας το Σχολείο του Αύριο” (Designing the School of Tomorrow).

Αρχικά θα ήθελα να κάνω μια αναφορά για το σχολείο που οργάνωσε και φιλοξένησε το συμπόσιο αυτό. Η Ελληνογερμανική Αγωγή είναι ένα ιδιωτικό σχολείο και δραστηριοποιείται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αυτό που κατά την άποψή μου το κάνει να διαφέρει είναι η ύπαρξη τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D). To τμήμα αυτό στελεχώνεται από καθηγητές όλων των ειδικοτήτων και στοχεύει στην αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσω της ενσωμάτωσης των νέων τεχνολογιών σε αυτή. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας η Ελληνογερμανικής Αγωγή συμμετέχει ενεργά σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ συνεργάζεται με ερευνητικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδος. Στα πλαίσια λοιπόν των δραστηριοτήτων της διοργανώθηκε το διήμερο αυτό συνέδριο.

Την πρώτη ημέρα εργασιών παρουσιάστηκαν εισηγήσεις από Έλληνες και ξένους καθηγητές, οι οποίες σχετίζονταν με τα νέα δεδομένα που έχουν αρχίσει να δημιουργούνται στο χώρο της εκπαιδεύσεις. Νέες εκπαιδευτικές μέθοδοι υποστηριζόμενοι από τα εργαλεία που παρέχει η τεχνολογία αρχίζουν να υπεισέρχονται στην εκπαίδευση, δημιουργώντας ένα πιο δημιουργικό περιβάλλον μάθησης τόσο για τους εκπαιδευόμενους όσο και για τους εκπαιδευτές. Ενδιαφέρουσες ήταν οι εισηγήσεις που αφορούσαν α) Την ηλεκτρονική μάθηση μέσω κινητών και ασύρματων συσκευών και β) Την μάθηση που συντελείτε μέσω των εκπαιδευτικών παιχνιδιών.

Κατά την πρώτη εισήγηση έγινε αναφορά στην έννοια και στην σημασία του Mobile Learning. Η διαδικασία της μάθησης αποτελεί μια καθημερινή και αδιάκοπη διεργασία του ανθρώπου, οποιασδήποτε ηλικίας. Σήμερα λοιπόν που όλοι μας είμαστε χρήστες κάποιας κινητής συσκευής, θα ήταν λάθος να εξαιρέσουμε το τεχνολογικό αυτό προϊόν από την εκπαιδευτική διαδικασία. Στα πλαίσια αυτά παρουσιάστηκε μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης προσβάσιμη από κινητές συσκευές. Η πλατφόρμα αυτή έχει την ονομασία SMILE και αναπτύχθηκε από το Εργαστήριο Προηγμένων e-Υπηρεσιών για την Κοινωνία της Γνώσης (Ε.Π.Υ.Κ.).

Στην δεύτερη εισήγηση αναφέρθηκε η χρήση εμπορικών ηλεκτρονικών παιχνιδιών κατά την διαδικασία της μάθησης και τα θετικά αποτελέσματα που έχει αυτή. Η εξοικείωση των σημερινών μαθητών με τις νέες τεχνολογίες αποτελεί ένα σημαντικό υπόβαθρο προς την κατεύθυνση αυτή.

Την δεύτερη ημέρα του συμποσίου από απλοί ακροατές γίναμε ενεργοί συμμέτοχοι, καθώς παράλληλα με τις ομιλίες διεξήχθησαν και κάποια εργαστήρια (εννέα συγκεκριμένα) με ξεχωριστή θεματολογία το καθένα, έχοντας όμως όλα σαν συστατικό στοιχείο την ηλεκτρονική μάθηση.

Αυτό που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρων (και για τον λόγο αυτό διεξήχθει δυο φορές μέσα στην ημέρα) ήταν το εργαστήριο με τίτλο “Συνεργατικά Περιβάλλοντα Μάθησης” (Collaborative eLearning Platforms). Στα πλαίσια του συγκεκριμένου workshop μας δόθηκε η ευκαιρία να πληροφορηθούμε για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε , από καθηγητές της Ελληνογερμανικής Αγωγής, μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης για την ανάπτυξη μιας εκπαιδευτικής δραστηριότητας που αφορούσε την διδασκαλία της Αρχαίας Αγοράς και βασιζόταν στο αναλυτικό πρόγραμμα της Β΄Λυκείου. Σημαντικές θεωρώ πως ήταν οι παρατηρήσεις που ακούστηκαν από τους ίδιους τους καθηγητές για τα θετικά και τα αρνητικά της διαδικασίας αυτής. Ως δεύτερη φάση του εργαστηρίου αυτού ήταν η δημιουργία ομάδων και η ανάπτυξη εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τα όσα είχα ακουστεί στην πρώτη φάση, κινητοποιώντας έτσι όλους τους συμμετέχοντες.

Ως τελικό συμπέρασμα θα μπορούσα να πω πως το συμπόσιο αυτό ήταν για τους παρεβρισκόμενους (μεγάλη ποσοστών των οποίων ήταν εκπαιδευτικοί και φοιτητές) μια “εκπαιδευτική εκδρομή” στο Σχολείο του Αύριο και όχι μια απλή (και μερικές φορές βαρετή) διαδικασία ακρόασης.

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι:

Ελληνογερμανική Αγωγή

Designing the School of Tomorrow