Η καλοκαιρινή διάθεση των ημερών που με διακατέχει είναι εμφανής από τον τίτλο του συγκεκριμένου άρθρου κιόλας…σε αυτό οφείλεται θα μπορούσα να πω και η μερική απουσία μου από την δραστηριότητα του blogging, καθώς η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες ζεστές μέρες αφιερώνω τον ελάχιστο ελεύθερό μου χρόνο σε καμία καλοκαιρινή βόλτα ή σε καμία καλοκαιρινή συμμάζωξη σε κάποιο φιλικό μπαλκόνι…
Παρ’ όλη όμως την καλοκαιρινή μου διάθεση το άρθρο αυτό δεν γράφεται για την αποτύπωση καλοκαιρινών σκέψεων ή σχεδίων…αντίθετα αναφέρεται σε δυο συγκεκριμένα καλοκαίρια που υπήρξαν σημαντικοί σταθμοί της ζωής μου…
Την εβδομάδα που μας πέρασε έβλεπα στα τρένα και στους σταθμούς χαρούμενα πρόσωπα, ηλικίας περίπου 18 χρονών με κάτι λευκές κόλλες στα χέρια και θυμήθηκα πως….Ήταν πέντε χρόνια πριν….ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2003…όπου είχα πάρει και εγώ με την σειρά μου τα «μαντάτα» των πανελλαδικών εξετάσεων στα χέρια μου και με αυτά πορευόμενος συμπλήρωνα με μεγάλη αγωνία και προβληματισμό το πολυπόθητο «Μηχανογραφικό». Όνειρο πολλών χρόνων ήταν τότε η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ)…Το όνειρο τελείωσε στις 25 Αυγούστου 2003, όταν τα αποτελέσματα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με έστειλαν αντί για τη Βάρη στον Πειραιά… Το κλάμα μου τότε ανησύχησε τους δικούς μου, τους έκανε να πιστέψουν πως μάλλον μετάνιωσα την επιλογή που έκανα και η σκέψη για επανάληψη της βάρβαρης διαδικασίας των πανελλαδικών εξετάσεων άρχισε να δεσπόζει αισθητά…Δυστυχώς δεν είχα κάνει το όνειρό μου πραγματικότητα και έτσι με βαριά καρδιά στις 16 Σεπτεμβρίου 2003 επισκέπτομαι τα γραφεία της γραμματείας του τμήματος Διδακτικής της Τεχνολογίας και Ψηφιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Πειραιά να εγγραφώ ως πρωτοετής φοιτητής…
Για να είμαι ειλικρινής μετά την ΣΣΕ είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό μου τα περισσότερα τμήματα νέων τεχνολογιών, καθώς αυτά ήταν μέσα στα άμεσα ενδιαφέροντά μου. Δεν θεωρούσα λοιπόν πως είχα γενικά αποτύχει από τους στόχους μου, κάπου όμως μέσα μου είχα απογοητευτεί που δεν έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα…
Τα μαθήματα άρχισαν….τα εξάμηνα κυλούσαν…το πρώτο έτος τελειώνει και ένα αίσθημα ανασφάλειας κυριαρχούσε μέσα μου…για να είμαι ειλικρινής η ιδέα του Εύελπη δεν είχε ακόμα αποκοπεί από μέσα μου και έτσι ξαναφούντωσε η σκέψη των πανελλαδικών. Οι γονείς μου για άλλη μια φορά στάθηκαν δίπλα μου και μου πρότεινα ολιγοήμερες διακοπές και μέρες ξεγνοιασιάς, πίστευαν πως έπρεπε να σκεφτώ τα πράγματα με την λογική και όχι με το συναίσθημα…Παρόλο που προέρχομαι από στρατιωτική οικογένεια, δεν είχαν ποτέ όνειρο να με δουν αξιωματικό…είχαν νιώσει και οι δύο, ο πατέρας μου «εκ των έσω» και η μητέρα μου «εκ των έξω», τα άσχημα του επαγγέλματος και προσπαθούσαν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να με κάνουν να τα καταλάβω. Όχι πως δεν τα καταλάβαινα…η αλήθεια είναι πως με το επάγγελμα του πατέρα μου σαν οικογένεια περάσαμε πολλές δύσκολες στιγμές, όμως κάπου μέσα μου είχα πεισμώσει… Το δεύτερο έτος που θα άρχιζε ήταν καθοριστικό για την συνέχιση ή όχι των σπουδών μου…
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2008…Πέντε χρόνια μετά…είμαι ένας πανευτυχής πτυχιούχος πανεπιστημίου και δεν έχω μετανιώσει καθόλου γι’ αυτό. Από το δεύτερο έτος και μετά οι σπουδές μου για εμένα απέκτησαν εξαιρετικό ενδιαφέρον, μέσα από τα μαθήματα άρχισα να ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου και να αποκτάω νέα ενδιαφέροντα. Μετά από πέντε χρόνια, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, σκέφτομαι πως για κάποιο λόγο έβγαλα από πάνω μου τη «στολή» και έθεσα τον εαυτό μου στο πλαίσιο μιας ανταγωνιστικής αγοράς εργασίας όπου ήμουν δυνατός να διεκδικήσω μια θέση…Κατά την διάρκεια των σπουδών μου συνεργάστηκα με ανθρώπους οι οποίοι μου έμαθαν πολλά…
Πέντε χρόνια μετά λοιπόν και έχοντας μόλις μια βδομάδα στα χέρια μου όλες τις σχετικές βεβαιώσεις περάτωσης σπουδών είμαι νέο μέλος του Εργαστηρίου Προηγμένων Υπηρεσιών για την Κοινωνία της Γνώσης και μελλοντικός μεταπτυχιακός φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών τους τμήματός μου και συγκεκριμένα στην κατεύθυνση της Ηλεκτρονικής Μάθησης.
Κάπου εδώ, περιγράφοντας εν συντομία μια προσωπική ιστορία (από τις λίγες φορές),θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο τον καθηγητή μου, με τον οποίο συνεργάστηκα τα τελευταία χρόνια και υπό την επίβλεψη του οποίου ολοκλήρωσα την πτυχιακή μου εργασία.
Τέλος το μεγαλύτερο ευχαριστώ, παρόλο που αυτό ποτέ δεν θα είναι αρκετό, το εκφράζω στον Νίκο και στην Στέλλα ή αλλιώς (πιο επίσημα) στον πατέρα μου και στην μάνα μου που στήριξαν ηθικά και οικονομικά τα πέντε αυτά χρόνια σπουδών.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
My Del.icio.us
Creative Commons