Δυο πολύ καλοί μου φίλοι και άγνωστοι μεταξύ τους (από διαφορετικές παρέες) μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας με χαρακτήρισαν ως «απαράδεκτο», εξαιτίας του μεγάλου χρονικού διαστήματος που έχω να ανανεώσω το προσωπικό μου ιστολόγιο.

Την στιγμή εκείνη το πήρα σαν ένα φιλικό αστείο, εν συνεχεία όμως στο μυαλό μου ακούγονταν τα λόγια τους και αναρωτήθηκα… «Γιατί άραγε;;; Τι να φταίει;;;»…Σίγουρα απέκλισα αμέσως το ενδεχόμενο να μην με ενδιαφέρει άλλο πια…όπως επανειλημμένα έχω εκφράσει ο συγκεκριμένος χώρος θα αποτελεί πάντα μια αναφορά των απόψεων, των σκέψεων, των κρίσεων και των ενδιαφερόντων μου.

Από την άλλη πλευρά ένα προσωπικό ιστολόγιο, κατά την άποψή μου, ακολουθεί πιστά τον συγγραφέα του…αν οι σκέψεις μπορούσαν να διατυπωθούν χωρίς την παρέμβασή μου ίσως τα ήταν καθημερινά ενημερωμένο με ποικίλης ύλης άρθρα…όμως δυστυχώς χρειάζεται η δική μου συμβολή και ο δικός μου ελεύθερος χρόνος που ελάχιστα διαθέτω. Επιπλέον η προσωπική χροιά του ιστολογίου με κάνει να είμαι απαλλαγμένος από το άγχος των δεικτών του Google Analytics και μου δίνει την ελευθερία και την ευχαρίστηση να γράφω για εμένα, για τους φίλους μου, για του λίγους που με διαβάζουν…

Έτσι λοιπόν απόψε το βράδυ αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω για τους φίλους μου, αλλά και για εμένα….Φυσικά δεν θα είχε νόημα το να μείνω απλά σε ένα άρθρο…Για το λόγο αυτό μετά από την παρότρυνση των φίλων αναγνωστών μπήκα σε ένα Restart Mode αποφασίζοντας ίσως να ξενυχτήσω μερικές φορές έχοντας βέβαια πάντα κάτι να πω…εις το επανειδείν λοιπόν φίλοι μου…