Στην κοινωνία της Φιλανδίας αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα… στη χώρα αποτέλεσε χτες μια σημαντική είδηση με πολιτικές (όπως ήταν φυσικό) προεκτάσεις…

“Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, τον προσεχή Οκτώβριο, θα διανεμηθούν 120.000 φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε ισάριθμους μαθητές της Α’ Γυμνασίου των δημοσίων και των ιδιωτικών σχολείων. Παράλληλα, περίπου 1.200 σχολικά βιβλία θα υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή και θα μπορούν οι μαθητές να τα χρησιμοποιούν.

Τα ανωτέρω εξήγγειλε ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Γιάννης Παπαθανασίου, αναφερόμενος στην πορεία της ψηφιακής στρατηγικής στην Ελλάδα. Το ίδιο θέμα άλλωστε απασχόλησε, επισήμως, και την Κυβερνητική Επιτροπή, που συνεδρίασε την Τρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Όπως διευκρινίστηκε από τον ειδικό γραμματέα ψηφιακού σχεδιασμού, Βασίλη Ασημακόπουλο, θα διανεμηθεί στους γονείς των μαθητών από ένα κουπόνι, μέσω του οποίου θα αγοράζουν το φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή της αρεσκείας τους.” [Πηγή]

Είναι εμφανής η πρόθεση όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας για ουσιαστικές και σύγχρονες αλλαγές στον τομέα της Εκπαίδευσης…Μπορεί στους μαθητές να προκάλεσε μόνο ενθουσιασμό η παραπάνω είδηση, ενώ αντίθετα στους γονείς «πονοκέφαλο»…Όλοι όμως (πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, εκπαιδευτικοί λειτουργοί, γονείς, μαθητές) είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε τις εξελίξεις που οδηγούν από την Παραδοσιακή στην Τεχνολογικά Υποστηριζόμενη Εκπαίδευση…

Η μετάβαση αυτή σίγουρα έχεις δυσκολίες…εγκυμονεί κινδύνους… απαιτεί σοβαρό και ουσιαστικό στρατηγικό (από πλευράς διαδικασιών) και εκπαιδευτικό σχεδιασμό…Μα πάνω απ’ όλα απαιτεί σύνεση και συναίνεση για μια πιο ουσιαστική και σύγχρονη Εκπαίδευση…για το Σχολείο του Αύριο…

“Στην ΕΕ, τα δικαιώματα των καταναλωτών στο διαδίκτυο δεν πρέπει να εξαρτώνται από μια εταιρεία ή ιστοσελίδα. Τα εθνικά σύνορα δεν θα πρέπει πλέον να περιπλέκουν τη ζωή στους Ευρωπαίους καταναλωτές όταν πάνε να αγοράσουν online ένα βιβλίο ή να κατεβάσουν ένα τραγούδι. Παρά την πρόοδο που σημειώθηκε, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι υπάρχει μια ενιαία αγορά τόσο για τους καταναλωτές όσο και για τις επιχειρήσεις στο Διαδίκτυο.”

Πιστεύω πως δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερo με τα λόγια της επιτρόπου Viviane Reding (Commissioner for Information Society and Media).

Ποιά όμως είναι τα δικαιώματά μας…:

[Πηγή]

Αναμφισβήτητα η Cosmote είναι μια από τις ταχέος αναπτυσσόμενες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Επίσης είναι ευρέος γνωστό ότι το bugdet που διαθέτει η εταιρία για τη δημιουργία και προβολή διαφημίσεων ξεπερνά κατά πολύ το αντίστοιχο των ανταγωνιστών της.

Από τη στιγμή λοιπόν που θες να παρέχεις υπηρεσίες και ανταγωνιστικά πακέτα προσφορών και δαπάνης υπέρογκα ποσά για τη διαφήμισή τους με σκοπό την προσέκλυση του καταναλωτικού κοινού είναι αδύνατο να μην έχεις τη δυνατότητα να τις προσφέρεις. Και τι εννοώ…

Εδώ και εβδομάδες το διαφημιστικό σποτ “Το να μιλάς χωρίς μονάδες δεν υπάρχει…” προβάλλεται και ακούγεται καθημερινά και στις περισσότερες διαφημιστικές ζώνες από τηλεοράσεις και ραδιοφωνικούς σταθμούς αντίστοιχα. Το συγκεκριμένο πακέτο προσφοράς αφορά τους κατόχους της καρτοκινητής υπηρεσίας What’s up.

Προσωπικά είμαι κάτοχος του προγράμματος καρτοσυμβολαίου, όπου μηνιαίος πληρώνω ένα πάγιο το οποίο αντιστοιχεί στις αντίστοιχες τηλεφωνικές μονάδες και μετά το πέρας αυτών, ανανεώνω με τη χρήση κάρτας. Παρόλα αυτά για τη Cosmote είμαι ένας κάτοχος καρτοκινητού και όχι κάτοχος προγράμματος συμβολαίου (παρόλο που οι διαδικασίες είναι όμοιες με αυτούς που έχουν κάποιο πρόγραμμα συμβολαίου).

Επομένως λοιπόν σαν κάτοχος καρτοκινητού, εδώ και 2 μήνες περίπου αντιμετωπίζω καθημερινός το εξής πρόβλημα…από τις 20:30 μέχρι τις 22:30 το βράδυ δεν μπορώ να καλέσω κανονικά από το τηλέφωνό μου, καθώς το δίκτυο είναι υπερφορτωμένο.  Για να πραγματοποιήσω μια κλήση έχει χρειαστεί να δοκιμάσω πάνω από 10 φορές, πατώντας την επανάκληση συνεχώς. Για το πρόβλημα αυτό, η επίσημη απάντηση που μου δόθηκε από τη τεχνική εξυπηρέτηση είναι πως “Μερικές φορές συμβαίνει…”

Τα σχόλια είναι περιττά…δυστυχώς σε αυτή τη χώρα ο τομέας που λέγεται “Παροχή Υπηρεσιών” είναι το μόνο που μας έχει μείνει και μπορεί να μας κρατήσει (με νύχια και με δόντια) στον επιχειρηματικό χάρτη, καθώς  ο τομέας “Παραγωγή” (πρωτογενής ή δευτερογενής) έχει πεθάνει προ πολλού…Καλό είναι λοιπόν οι ηγετικές εταιρίες να φτάσουν στο κέρδος (που αναμφισβήτητα είναι και ο στόχος) μέσα από καλά ορισμένες και ασφαλείς διαδικασίες που πραγματικά παρέχουν υπηρεσίες στους καταναλωτές…αυτό άλλωστέ απαιτούν και οι καιροί…

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι φοιτητικές εκλογές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη τόσο των εφημερίδων όσο και της μπλοκόσφαιρας και σωστά κατά την άποψή μου, καθώς υποθετικά τα πανεπιστήμια αποτελούν ένα χώρο πνευματικής καλλιέργειας, δημιουργίας νέων ιδεών και προβληματισμών για τους νέους ανθρώπους της χώρας αυτής. Μιλάμε όμως πάντα υποθετικά…πολύ από εμάς θα θέλαμε να ήταν κάπως έτσι η κατάσταση όμως δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια κάτι πάει λάθος…Το λάθος αποτυπώνεται στην αφίσα της ΔΑΠ και θα έλεγα πως αντιπροσωπεύει όλες τις παρατάξεις μηδενός εξερουμένης…

«Το Όραμά μας έχει Όνομα»…λυπάμαι αλλά τόσα χρόνια ποτέ δεν κατάλαβα πιο είναι το όραμά σας…μήπως είναι η Ελλάδα που πάντα ζει στους ρυθμούς της πενιάς και το πρωί (λόγο ξενυχτιού) βαράει σφραγίδες….ή μήπως είναι η Ελλάδα που λέει όχι σε όλα, χωρίς λόγο και χωρίς αιτία και θέλει να δουλεύει λίγο (~ καθόλου) και να έχει κατώτερο βασικό μισθό 1000 ευρώ;;;

Προσωπικά την άποψή μου την έχω διατυπώσει και πέρσι (Φοιτητικές Εκλογές 2008) και έτσι δεν θα μπω στη διαδικασία του επανασχολιασμού, αφού τίποτα δεν έχει αλλάξει, το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα.

Αυτό όμως που θα ήθελα να τονίσω είναι η βαρύτητα που έχει, όλοι όσοι από εμάς μπαίνουμε στη διαδικασία του σχολιασμού, να μένουμε αντικειμενικοί (και άμα δεν μπορούμε…ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον). Από το πρωί έχω διαβάσει blogs τα οποία κρατάνε επιθετική στάση σε συγκεκριμένες παρατάξεις αφήνοντας να εννοηθεί φυσικά η υποστήριξη στο έργο κάποιας άλλης. Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως ούτε οι δυο μεγάλες παρατάξεις (ΔΑΠ & ΠΑΣΠ) προσφέρουν στη χώρας διοργανώνοντας εκδηλώσεις και εκδρομές, αλλά ούτε φυσικά οι αριστερές παρατάξεις με το «αγωνιστικό» (κατά κάποιους) έργο τους.

Το άρθρο της δημοσιογράφου Μαριλής Μαργωμένου με τίτλο «Στη Νομική Ψηφίζουν έβδομο ουρανό» το οποίο δημοσιεύεται στην κυριακάτικη Καθημερινή, αποτυπώνει με αντικειμενικό, γλαφυρό και συνάμα λυπηρό τρόπο την κατάσταση της φοιτητικής νεολαίας που τελικά έχει όνομα (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, κλπ), αλλά δυστυχώς στερείται οράματος…