Λίγο πριν την πύλη…
Wednesday, August 25, 2010
Πραγματικά λησμονώ πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι καλοκαιριές διακοπές είχαν μακρά διάρκεια… πρέπει να ήμουν ίσως μαθητής γυμνασίου. Να λοιπόν που το φετινό καλοκαίρι μου δόθηκε η δυνατότητα να ξαναζήσω στιγμές εφηβικών καλοκαιρινών διακοπών… η ανεμελιά, οι φίλοι, οι έρωτες, τα όνειρα, η νοσταλγία και στο τέλος η μελαγχολία ήταν και τότε… αλλά και τώρα το χαρακτηριστικό τους.
Ολοκληρώνοντας τις επαγγελματικές και φοιτητικές μου υποχρεώσεις έβαλα πλώρη - σχετικά νωρίς φέτος (08 Ιουλίου) - για το νησί των Ιπποτών. Αυτή τη φορά δεν πήγα μόνος… ήταν μαζί μου… έδωσε σάρκα και οστά σε ότι είχα ονειρευτεί πριν καν ακόμη την γνωρίσω… «Έρωτας είναι θαρρώ» γι’ αυτό και οι δέκα ημέρες φάνηκαν πάλι λίγες…
Επόμενος προορισμός… Σουβάλα, Αίγινας. Μετά από χρόνια αναβίωσαν φέτος οι πολυήμερες οικογενειακές διακοπές, ίσως και για τελευταία φορά αφού (όπως λένε οι γονείς) σύντομα ο καθένας θα πάρει το δικό του δρόμο…! Στο αγαπημένο «ησυχαστήριο» των γονιών τα γέλια, τα πειράγματα, οι ψίθυροι διαρκούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες… η Θεοδώρα, η Κατερίνα, ο Νίκος, ο Μάνος, ο Γιάννης και ο (απών) Δημήτρης αποτελούν τους ήρωες πολλών ιστοριών του φετινού καλοκαιριού… όλες ξεχωριστές και αξέχαστες αγαπημένε μου αδελφέ…
Και ξαφνικά η μεταλλική πράσινη πόρτα έκλεισε χωρίς καμιά φωνή να καλύψει το βροντερό απόηχό της… είχαν όλοι φύγει… μοναδική συντροφιά το αυγουστιάτικο φεγγάρι… ολόκληρο να φωτίζει τη μελαγχολία της αποψινής βραδιάς…
«Λίγο πριν την πύλη» σκέφτομαι, εύχομαι και προσεύχομαι να ξανασυναντηθούμε πάλι εδώ… όλοι μαζί… ανανεώνοντας τους οικογενειακούς μας δεσμούς, τον έρωτάς μας, την αδελφική και παντοτινή φιλία μας…







My Del.icio.us

Creative Commons