Αγαπητέ κ. Συνδικαλιστά

Αν και κύρι0ς στόχος μου, μέσα από αυτό το blog, είναι να γράφω κυρίως για πράγματα τεχνολογικά, εντούτοις όλες οι τελευταίες εξελίξεις με κάνουν να αναφερθώ και να γράψω για όσα διαδραματίζονται στην εσωτερική πολιτική σκηνή, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον έχεις εσύ και οι “σύντροφοι” - συνάδελφοί σου (όπως θέλεις πες το).

Θέλω αρχικά να σου ξεκαθαρίσω πως μπορεί, σαν νέος, να είμαι ώρες μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή, μα από μικρή κιόλας ηλικία είχα το ενδιαφέρον να ενημερώνομαι για τα πολιτικά δρώμενα της χώρας μου…όποια και αν ήταν αυτά…Επομένως λοιπόν βλέπω ειδήσεις (χωρίς παράθυρα), διαβάζω εφημερίδες, ακούω πολιτικές εκπομπές στο ραδιόφωνο…Στα λέω όλα αυτά γιατί πρώτον θα ήθελα να σου συστηθώ και δεύτερον θα ήθελα να ξέρεις εξ’ αρχής πως έχω και εγώ εμπεριστατωμένη άποψη για ότι συμβαίνει γύρω μου και δύσκολα θα με πίσει ο ξύλινος, αγωνιστικός “συνδικαλιστικός” λόγος σου…

Τα “έργα και ημέρες” σου τις τελευταίες ημέρες με αναγκάζουν να σου γράψω ένα αμιγώς πολιτικό άρθρο και να σε ρωτήσω ευθέος “Ως πότε θα διασύρεις την χώρα μας;” , “Ως πότε θα προκαλείς αναταράξεις στην εύρυθμη λειτουργία αυτής;” , “Ως πότε θα θεωρείς τα θέλω σου και τις επιδιώξεις σου ανώτερες όλων;”

Ίσως τα ερωτήματά μου να είναι βαριά…μπορεί και να σε θίγουν…ίσως να μου πεις πως το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ένας από τους πιο παλιούς θεσμούς της πολιτείας μας για να το απαξιώνω εγώ με κάποιες ερωτήσεις μου, όμως άκου σε παρακαλώ και τα παρακάτω…

Ο συνδικαλισμός άνθισε και άκμασε σε δύσκολες πολιτικά εποχές για την Ελλάδα…σήμερα, κατά την άποψή μου πάντα, έχει καταντήσει προπύργιο καθαρά κομματικών συμφερόντων…τίποτα παραπάνω…και αυτό το γνωρίζω καλά, όπως και εσύ…Τέσσερα ολόκληρα έτη μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα δεν είδα καμία συνδικαλιστική πρωτοβουλία για να βελτιωθούν ή να λυθούν λειτουργικά καθημερινά προβλήματα των φοιτητών. Εντάξει δεν λέω ωραία τα παρτάκι που διοργάνωναν τα παιδιά, σε όλα συμμετείχα, αλλά από ‘κει και πέρα καμία ουσία. Πολύ φοβάμαι λοιπόν πως αν ρωτήσουμε συναδέλφους σου, μη πολιτικοποιημένους, θα πάρουμε παρόμοιες απαντήσεις…

Ερχόμενος στα πιο πρόσφατα γεγονότα, εδώ και μέρες οι χώρα μας εκτίθεται ανεπανόρθωτα ανά την υφήλιο γιατί μια χούφτα άνθρωποι επιθυμούν να αντιδράσουν, μια χώρα ολόκληρη πληρώνει ανά 10 ώρες 300.000€ για να μπορέσει να “κρατήσει” τα φώτα της πόλης ανοιχτά, γιατί μια χούφτα άνθρωποι επιθυμούν να “αγωνιστούν”…αλήθεια μήπως ξέρεις να μου πεις πόσους θεωρείς ότι εκπροσωπείς;;; Θα σε παρακαλούσα να μην μου πεις όλους τους εργαζομένους του κλάδους σου, οι οποίοι αντιδρούν στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση…θα ήθελα να μου δώσεις μια αριθμητική και ρεαλιστική απάντηση,καθώς θεωρώ πως για την κατάληξη που έχει το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας φέρεις μεγάλη ευθύνη και εσύ που εδώ που τα λέμε όπου θέλεις εθελοτυφλείς…

Και επειδή δεν θέλω να με κακολογήσεις, θέλω να σου πω, από τα βάθη της καρδιάς μου, πως σέβομαι τα πιστεύω σου, τις απόψεις σου και τους αγώνες σου, αλλά μου φαίνεται αρκετά αντιφατικό το γεγονός πως αγωνίζεσαι για μια καλύτερη Ελλάδα και με τις πράξεις σου την πλήττεις ανεπανόρθωτα…για πες μου εσένα δεν σου φαίνεται αντιφατικό…;;;

Κλείνοντας θα ήθελα να ξέρεις πως μπορεί σαν άνθρωπο να σε συμπαθώ, μπορεί να είμαστε και φίλοι- που ξέρεις- μα η ιδιότητά σου με ξενίζει λίγο και λυπάμαι που θα στο πω, αλλά νομίζω ότι μου κάνεις κακό…μας κάνεις κακό…

Φιλικά,

Alkal.gr

Υ.Γ: Θέλω να πιστεύω πως δέχεσαι την κριτική μου και τα ερωτήματά μου καλοπροαίρετα και πως δεν είσαι επηρεασμένος από την μόδα της εποχής που συνιστά “επιθέσεις” και μηνύσεις εναντίον bloggers…όχι τίποτε άλλο αυτή την περίοδο “πάω” για πτυχίο και δεν θα ήθελα να βρεθώ σε καμιά αίθουσα δικαστηρίου!!!

Επέλεξα να γράψω το άρθρο αυτό κάπως αργά σήμερα, ώστε να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι απεργιακές κινητοποιήσεις και ο “συνδικαλιστικός” κόσμος να έχει επιστρέψει στα σπίτια του και στις οθόνες των υπολογιστών τους….Γνωρίζω πως τα blogs όλες αυτές τις μέρες και ειδικότερα σήμερα, θα έχουν πάρει φωτιά…οι απόψεις, οι κριτικές και οι αντιπαραθέσεις πολλές….!

Έχω τονίσει κατά καιρούς στο blog μου πως δεν πρόκειται ποτέ να μπω στην διαδικασία να γράψω άρθρα αμιγώς πολιτικά. Παρόλο που παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα τις χώρας μου και έχω άποψη γι’ αυτά, μου είναι αδιάφορο να διαθέσω χρόνο για να αποτυπώσω τις απόψεις μου δημόσια, γιατί θεωρώ πως η κοινωνία μας έχει ανάγκη από γνώση, από προβληματισμούς, από ιδέες και απόψεις επί ζητήματα της καθημερινότητας….της σκληρής και πραγματικής καθημερινότητας…οι συζητήσεις περί πολιτικής, κομμάτων, συνδικαλισμού, αριστεράς ή κέντρου ή δεξιάς μου φαίνονται πως είναι έξω από αυτήν…

Έτσι λοιπόν με το συγκεκριμένο άρθρο μου δεν πρόκειται να εκθέσω τις απόψεις μου και τις προτάσεις μου ούτε για το ζήτημα του ασφαλιστικού, αλλά ούτε για τις ενέργειες των κομμάτων και των συνδικαλιστικών παρατάξεων… σεβόμενος τα πιστεύω και τους αγώνες όλων όσων κατέβηκαν σήμερα στους δρόμους, θα ήθελα να αφιερώσω σε όλους όσους “κινητοποιήθηκαν” το άρθρο που είχα γράψει όταν πρωτάρχισε η συζήτηση για το ασφαλιστικό με τίτλο:
Θέμα Συζήτησης: “Ασφαλιστικό”

Οι υποστηριχτές αυτού μπορεί να είναι πολλοί, αλλά μπορεί και κανένας…συνυπολογίστε όμως κατά την ανάγνωσή του ότι το παραπάνω άρθρο προέκυψε κατόπιν συζητήσεων με νέους ανθρώπους που σε λίγους μήνες θα είναι πτυχιούχοι και θα βρεθούν στο κατώφλι των θυρών με την επιγραφή “ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ”….

Αρχή της εβδομάδας σήμερα και η συζήτηση για το Ασφαλιστικό καλά κρατεί τόσο στον χώρο της πολιτικής όσο και της δημοσιογραφίας…και μόνο εκεί γιατί ανάμεσά μας την άκρη την βρίσκει ο καθένας μόνος του, χωρίς να περιμένει την πραγματοποίηση υποσχέσεων…

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε η συζήτηση που είχα το Σαββατοκύριακο, που μόλις μας πέρασε, με δύο ξεχωριστές παρέες συμφοιτητών…Είχαμε καιρό να βρεθούμε, καθώς πλέον όλοι έχουμε μείνει με λίγα μαθήματα και σιγά-σιγά ο καθένας έχει τραβήξει τον δρόμο του. Παρόλα αυτά όμως όταν βρισκόμαστε οι συζητήσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι ατελείωτες….

Αφού λοιπόν είχαμε γυρίσει 4 χρόνια πίσω, στους πρώτους φοιτητικού μήνες, συζητώντας για τα πρώτα μας ανέμελα χρόνια σαν φοιτητές….εν συνεχεία μεταβήκαμε στο παρόν…στα λίγα μαθήματα που μας έχουν απομείνει και στις πτυχιακές εργασίες που έχουμε αναλάβει…σαν επακόλουθω η συζήτηση έφτασε στο “μετά”…στα όνειρά μας, στις δυσκολίες και στις προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε…Σαν ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας συζητήσαμε και το θέμα της ασφάλισής μας…

Αν και όλοι μας προερχόμαστε από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους (δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο χαρακτηρισμός, αλλά πρέπει να το τονίσω) δεν θέσαμε το θέμα σε πολιτική βάση…ούτε καν σχολιάσαμε την επικαιρότητα και όσα λέγονται, απλά καταλήξαμε σ’ ένα κοινό συμπέρασμα… :

Ότι με τον πρώτο μας μισθό, έστω και αν αυτός είναι 700 ευρώ, θα συνάψουμε ένα ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό συμβόλαιο για να είμαστε εξασφαλισμένοι…

Για άλλη μια φορά θέλω να τονίσω πως η θεματολογία του blog μου δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ πολιτική…με το θέμα αυτό δεν αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και καταστάσεις, αλλά αναφέρομαι σε θέματα που αφορούν την πολιτεία, την κοινωνία…Έτσι λοιπόν όσο και αν οι πολιτικοί χρησιμοποιούν στους λόγους τους πως οι ενεργιές τους αποσκοπούν στην εξασφάλιση των νέων γενεών για τα χρόνια που έρχονται, ας ξαναδιαβάσουν το παραπάνω συμπέρασμα που βγήκε από δυο ξεχωριστές παρέες νέων που σε λιγότερο από 5ετία θα είναι ενεργά μέλη της αγοράς εργασίας…

Καλή Νύχτα και Καλή Εβδομάδα….!